De Jonge Akademie

Ga direct naar de inhoud
Ga direct naar de site navigatie
Ga direct naar zoeken

De drijfveren van Stefan van der Stigchel

4 december 2017

Waarom is iemand de wetenschap ingegaan? En waarom blijft die doorgaan in het onderzoek? We vragen het aan leden van De Jonge Akademie. 
Deze keer: Stefan van der Stigchel

Drijfveren-Stefan-van-der-Stigchel-Ivar-Pel
Foto: Ivar Pel

In welk vakgebied ben je afgestudeerd?

Ik ben afgestudeerd in de cognitieve kunstmatige intelligentie, een opleiding waarbij je informatica, functieleer, logica, taalkunde en kennisleer combineert om op die manier de computer slimmer te maken, maar ook meer te weten te komen over menselijke intelligentie en gedrag.

Werk je nog steeds in je vakgebied?

Ja, al gebruik ik niet meer alle onderdelen van mijn studie. Ik ben me uiteindelijk gaan specialiseren in menselijk gedrag en gebruik de computer om menselijk gedrag te bestuderen. Ik bestudeer de menselijke waarneming en dan vooral de aandacht: wat krijgen we mee van de wereld om ons heen? We selecteren maar een beperkte hoeveelheid van onze omgeving voor verdere verwerking, maar er zijn nog veel vragen over wat bepaalt waar onze aandacht naartoe gaat.

Wat was je oorspronkelijke drijfveer om de wetenschap in te gaan?

Nieuwsgierigheid. Ik ben mijn hele leven al geïnteresseerd in puzzels. Zo begon ik al op vroege leeftijd met programmeren, omdat ik wilde weten hoe de computer werkt. Toen ik tijdens mijn studie onderzoek deed aan een Amerikaanse universiteit, werd ik omringd door onderzoekers en werd ik aangestoken door hun honger naar kennis. Ik wilde ook graag weten hoe de menselijke hersenen werken! Mensen vertonen continu gedrag en we hebben nu de mogelijkheden om dit te bestuderen. Er is uiteindelijk een oplossing voor de puzzel en ik wilde graag meewerken om deze oplossing te vinden.

Zijn deze drijfveren veranderd in de loop der jaren, bijvoorbeeld tijdens het promotietraject of in latere fases in je carrière?

Tijdens mijn promotie wilde ik een zo goed mogelijk proefschrift afleveren. Buiten mijn nieuwsgierigheid, ben ik mijn hele leven ook al competitief. Ik hoef niet per se te winnen, maar wil wel mijn best doen en het beste uit mezelf halen. Deze eigenschap kwam naar boven tijdens mijn promotietraject. Ik werd omringd door onwaarschijnlijk slimme mensen en ik wilde deze graag proberen bij te houden. Zij gaven presentaties op congressen en ik wilde daar ook graag staan.
Toen ik zelf mensen ging begeleiden, ontstond er een nieuwe dynamiek. Ik wil graag mijn promovendi zo goed mogelijk begeleiden zodat zij het beste uit zichzelf kunnen halen. Ik mag nog steeds meedenken aan het oplossen van de puzzel, maar het zijn nu de promovendi die me helpen. Zo kun je steeds grotere vragen gaan beantwoorden, omdat je met een team werkt. De promovendi staan dagelijks in het lab om het harde werk te doen. Zij hebben hun eigen drijfveren en het is zaak hen zo te begeleiden dat zij gemotiveerd blijven om uiteindelijk een mooi proefschrift te kunnen schrijven.

Komen je huidige en oorspronkelijke drijfveren overeen met die van collega’s? Indien niet, welke verschillen zijn er?

Ik zie bij veel collega’s dezelfde drijfveer: honger naar kennis. Misschien is het voor de wereld niet direct van enorm belang, maar je wilt iets gewoon weten. Ik gebruik het nog vaak voor de motivatie voor een studie: ik wil het gewoon weten. Wetenschap is echter hard werken en enorm competitief. Daar moet je wel van houden. Misschien ben ik ook wel bijzonder omdat ik ook graag belangrijk ben (ik heb misschien een beetje een groot ego). Voor dit soort mensen is wetenschap een prettige wereld: je kunt belangrijke bevindingen doen die ook aan jou als persoon blijven kleven.  Erkenning is voor mij en veel collega’s een belangrijke drijfveer.

Denk je dat voor jonge onderzoekers bepaalde drijfveren bepalend kunnen zijn voor het wel of niet doorgaan in de wetenschap?

Je krijgt veel te maken met teleurstellingen: beursaanvragen die worden afgewezen en artikelen die je maar niet gepubliceerd krijgt. Je moet dus doorzettingsvermogen hebben. En een beetje geluk: de juiste begeleider vinden, net geluk hebben met een beursaanvraag. Het is geen drijfveer, maar je moet wel kunnen accepteren dat je niet alles zelf in de hand hebt.

Kunnen bepaalde drijfveren bepalend zijn voor een carrière in de wetenschap?

Ik denk dat je competitief moet zijn en hard moet willen werken om je uiteindelijke doelen te bereiken. De wetenschap is een prachtige wereld; er is veel vrijheid en je kunt werken met enorm slimme mensen. Je zit bovenop de nieuwste ontwikkelingen. Zoals zoveel mooie beroepen komt het wel met een prijs en je moet bereid zijn die te betalen. Ik kan het iedereen aanraden. 

Stefan van der Stigchel

KNAW


Ga terug naar de bovenkant van deze pagina
Ga terug naar de inhoud
Ga terug naar de site navigatie
Ga terug naar zoeken